Sunday, March 29, 2026

#हंपी_इतिहास_३ hampi_history

 #हंपी५ #हंपी_इतिहास_३ #hampi_history 



**अडोनीचा वेढा (इ.स. १३७५–१३७८)

बहामनी साम्राज्याच्या मुहम्मद शाह प्रथमने इ.स. १३५८ ते १३७५ या काळात राज्य केले.त्याच्या मृत्यूनंतर त्याचा मुलगा मुजाहिद गादीवर आला.त्याने सत्तेवर येताच विजयनगरचा राजा बुक्का राय प्रथम याला 'बंकापूर'चा किल्ला आणि रायचूर दोआबमधील काही प्रदेश सोडून देण्याची मागणी केली. बुक्का रायांनी ही मागणी हास्यास्पद ठरवून फेटाळली, ज्यामुळे युद्धाला तोंड फुटले. 

मुजाहिदने प्रचंड सैन्यासह विजयनगरवर चाल केली. बुक्का रायांनी समोरासमोर लढण्याऐवजी राजधानी सोडून जंगलात आश्रय घेतला आणि गनिमी काव्याने  लढायला सुरुवात केली.सुलतान मुजाहिदने सुमारे ६ महिने बुक्का रायांचा जंगलात पाठलाग केला, पण त्याला यश आले नाही. सरतेशेवटी, बुक्का राय आपल्या राजधानीत परतले आणि स्वतःला किल्ल्यात बंदिस्त करून घेतले. 

मुजाहिदने विजयनगरच्या बाह्य तटबंदी भेदल्या, पण मुख्य शहर जिंकणे त्याला अशक्य झाले.

विजयनगरमध्ये यश मिळत नाही हे पाहून मुजाहिदने आपला मोर्चा अडोनीच्या किल्ल्याकडे वळवला, जो अत्यंत सामरिक महत्त्वाचा होता.मुजाहिदने आपला सेनापती सफदर खान सिस्तानी याला अडोनीला वेढा घालण्यास सांगितले.हा वेढा सुमारे ९ महिने चालला. अडोनीचा किल्ला अजिंक्य होता. बहामनी सैन्याला अन्नधान्याचा तुटवडा आणि साथीच्या रोगांचा सामना करावा लागला .जेव्हा पावसाळा सुरू झाला, तेव्हा किल्ल्यातील पाण्याचे साठे भरले गेले, ज्यामुळे किल्ल्यातील सैन्याची स्थिती मजबूत झाली. उलटपक्षी, मुजाहिदच्या छावणीत पुरामुळे आणि चिखलामुळे प्रचंड हाल झाले.आपला वजीर सैफुद्दीन घोरी याच्या सल्ल्यानुसार मुजाहिदने अखेर वेढा उठवला आणि माघार घेण्याचा निर्णय घेतला. मुजाहिदची हत्यायुद्धातून माघार घेत असताना १६ एप्रिल १३७८ रोजी मुजाहिद शाहची त्याचा चुलता दाऊद खान याने हत्या केली. या अंतर्गत कलहामुळे बहामनी सैन्य माघारी फिरले आणि विजयनगरवरील संकट तात्पुरते टळले.

वेढा बुक्का रायांच्या काळात सुरू झाला, पण तो अनिर्णित राहून संपला तेव्हा द्वितीय हरिहर सत्तेवर येत होते.


***हरिहर दुसरा (१३७७ ते १४०४)

बुक्का रायांच्या मृत्यूनंतर वारसाहक्कासाठी कोणताही मोठा संघर्ष झाला नाही. हरिहर दुसरा हे बुक्का रायांचे ज्येष्ठ पुत्र होते. त्यांनी 'महाराजाधिराज' आणि 'राजपरमेश्वर' या पदव्या धारण केल्या. विशेष म्हणजे, विजयनगरच्या राजांपैकी ही पदवी धारण करणारे ते पहिलेच होते, कारण त्यांच्या आधीचे शासक  स्वतःला 'राय' म्हणवून घेत असत.

बुक्का रायांच्या काळात साम्राज्य हे अनेक अर्ध-स्वायत्त प्रांतांमध्ये विभागलेले होते (भाई-भावंड आणि चुलत भाऊ यांच्याकडे).

हरिहर द्वितीय यांनी हे बदलले. त्यांनी आपल्या स्वतःच्या मुलांना महत्त्वाच्या प्रांतांचे गव्हर्नर केले.

विरुपाक्षला  तमिळ प्रदेश,,देवराय (भविष्यातील देवराय प्रथम) याला उदयगिरीइम्मडी बुक्का याला  मुलबागल नियुक्त केले.यामुळे कुटुंबातील अंतर्गत बंडखोरी कमी झाली आणि प्रशासन अधिक केंद्रित झाले.


***हरिहर दुसरा सत्तेवर येताच त्यांना दक्षिण भारतातील तमिळ आणि कानडी प्रदेशातील बंडाचा सामना करावा लागला. त्यांनी आपले सेनापती आणि पुत्र विरुपाक्ष याच्या मदतीने ही बंडे मोडून काढली आणि कावेरी नदीच्या दक्षिणेकडील प्रदेशावर आपली पकड घट्ट केली. 


***कोकण आणि पश्चिम किनारपट्टीचा विजय केला .हरिहर दुसरा यांनी पश्चिमेकडे आपले साम्राज्य विस्तारले. त्यांनी बहमनींच्या ताब्यात असलेली गोवा, चौल आणि दाभोळ ही महत्त्वाची बंदरे जिंकून घेतली. २९ ऑगस्ट १३८० रोजी माधव मंत्रि यांच्या नेतृत्वात विजयनगर फौजांनी गोवा ताब्यात घेतला.यामुळे अरबी समुद्रातील व्यापारावर विजयनगरचे नियंत्रण निर्माण झाले.


***बहमनी सुलतानाशी संघर्ष (इ.स. १३९८)त्यांच्या काळात बहमनी सुलतान ताजुद्दीन फिरोझ शाह याने विजयनगरवर आक्रमण केले. हरिहर दुसरा यांचा मुलगा बुक्का दुसरा (इम्मडी बुक्का)याने रायचूर दोआब जिंकण्याचा प्रयत्न केला होता, ज्याला उत्तर म्हणून फिरोझ शाहने चाल केली.या युद्धात विजयनगरच्या सैन्याचा पराभव झाला आणि हरिहरदुसरा यांना तह करावा लागला, ज्यामध्ये त्यांना मोठा दंड द्यावा लागला.


***त्यांनी आंध्र प्रदेशातील कोंडाविदुच्या रेड्डी राज्यांवर आक्रमण केले. त्यांनी उदयगिरी, श्रीशैलम आणि कर्नूल यांसारखे महत्त्वाचे प्रदेश जिंकून घेतले. यामुळे विजयनगरची सीमा कृष्णा नदीपर्यंत पोहोचली.असे मानले जाते की, हरिहर दुसरा यांच्या काळात विजयनगरच्या नौदलाने श्रीलंकेवर (जाफना) स्वारी केली होती आणि तेथून खंडणी वसूल केली होती. 

***त्यांच्या दरबारात संस्कृत आणि कन्नड साहित्याला मोठा राजाश्रय मिळाला. 'मधुरा' नावाच्या प्रसिद्ध जैन कवीने त्यांच्याच काळात 'धर्मनाथ पुराण' लिहिले, जे त्यांच्या धार्मिक सहिष्णुतेचे दर्शन घडवते.

हंपीमधील अनेक मंदिरांचा विस्तार त्यांच्या काळात झाला. विरूपाक्ष मंदिराच्या काही भागांचे बांधकाम आणि दुरुस्ती त्यांच्या देखरेखीखाली झाली.

गोवा आणि चौल सारखी बंदरे जिंकल्यामुळे अरबी घोड्यांचा व्यापार थेट विजयनगरच्या नियंत्रणात आला. यामुळे विजयनगरचे सैन्य अधिक शक्तिशाली झाले.त्यांनी सोन्याची आणि तांब्याची नाणी पाडली, ज्यावर शिव-पार्वती आणि इतर देवतांच्या प्रतिमा होत्या.


***इ.स. १४०४ मध्ये द्वितीय हरिहर यांच्या निधनानंतर विजयनगर साम्राज्यात सत्तेसाठी त्यांच्या मुलांमध्ये तीव्र संघर्ष सुरू झाला. हा वारसाहक्काचा संघर्ष साधारण दोन वर्षे चालला.


***विरुपाक्ष राय प्रथम (१४०४–१४०५)

सिंहासनावर बसल्यानंतर त्याचे शासन फक्त काही महिने अंदाजे १ वर्ष किंवा त्याहून कमी टिकले. त्याच्या स्वतःच्या पुत्रांनी किंवा भावांनी त्याला ठार मारले किंवा गादीवरून खाली खेचले. या काळात साम्राज्य कमकुवत झाले आणि काही प्रदेश विशेषतः पश्चिम किनाऱ्यावरील गोवा, दाभोल, चौल सारखी बंदरे बहमनी किंवा इतरांकडे गेले.


***बुक्का राय द्वितीय (१४०५–१४०६)

विरुपाक्ष राय नंतर बुक्का राय द्वितीयने सिंहासन घेतले. त्याचे शासनही फक्त १–२ वर्षे टिकले. तोही अशक्त आणि अकार्यक्षम ठरला. त्याच्या काळातही गोंधळ आणि प्रदेश गमावण्याची प्रक्रिया चालू राहिली.


***देवराय प्रथमचा विजय (१४०६)

या दोघांनंतर देवराय प्रथम (हरिहर द्वितीय यांचा पुत्र) याने संघर्ष जिंकला आणि १४०६ मध्ये स्थिरपणे सिंहासनावर बसला. त्याने साम्राज्याला पुन्हा स्थिरता दिली आणि नंतरच्या काळात मोठा विस्तार केला.

 दोन वर्षांच्या गृहयुद्धामुळे विजयनगर साम्राज्य कमकुवत झाले. प्रशासन ढिले पडले आणि सीमावर्ती प्रदेशांवर नियंत्रण ढिले झाले.

प्रादेशिक नुकसान: पश्चिम किनाऱ्यावरील महत्वाची बंदरे गमावली गेली. बहमनी सुलतान फिरोज शाह यांना फायदा झाला.

देवराय प्रथमने या गोंधळानंतर साम्राज्य पुन्हा मजबूत केले. त्याने बहमनींविरुद्ध युद्धे केली, प्रशासन सुधारले आणि विजयनगरला नवीन उंची दिली .

हरिहर द्वितीय यांनी आपल्या मुलांना वेगवेगळ्या प्रांतांचे गव्हर्नर नेमून प्रशासन केंद्रित करण्याचा प्रयत्न केला होता, पण त्यांच्या मृत्यूनंतर त्याच कुटुंबातील अंतर्गत स्पर्धा बाहेर आली.

Saturday, March 28, 2026

हंपी ४ (हंपी इतिहास -२)

 


इ.स. १४०६ च्या ताम्रपटांमध्ये नोंदवल्यानुसार, राजा हरिहरचे पाच पुत्र, जे पंच संगम बंधूम्हणून ओळखले जातात , ते भारतातील १५ व्या शतकातील विजयनगर साम्राज्यातील प्रमुख व्यक्ती होते. हरिहर, कंपा, बुक्का, मारप आणि मुद्दप या बंधूंनी संगम घराण्याची स्थिरता आणि वंश टिकवून ठेवण्यात मोलाची भूमिका बजावली. 

विजयनगर साम्राज्य च्या पहिल्या घराण्याला संगम घराणे -Sangama Dynasty म्हणतात. हे घराणे १३३६ ते सुमारे १४८५ ई. पर्यंत राज्य करत होते.

संगम घराण्याचे राजे 

हरिहर प्रथम-१३३६ ते १३५६

बुक्का राय प्रथम -१३५६ ते १३७७

हरिहर द्वितीय -१३७७ ते १४०४

विरूपाक्ष राय -१४०४ ते १४०५

बुक्का राय द्वितीय -१४०५ ते १४०६

देव राय प्रथम -१४०६ ते १४२२

रामचंद्र राय -१४२२

वीर विजय बुक्का राय -१४२२ ते १४२४

देव राय द्वितीय -१४२४ ते १४४६

मल्लिकार्जुन राय -१४४६ ते १४६५

विरूपाक्ष राय द्वितीय -१४६५ ते १४८५


हरिहर पहिला (इ.स. १३३६-१३५६)

संगम राजवंशाचा संस्थापक, हरिहर प्रथम याने इ.स. १३४४ मध्ये दख्खनमधून मुस्लिमांना हाकलून देण्याच्या उद्देशाने, वारंगलच्या कृष्ण नायकाच्या नेतृत्वाखालील संघराज्यात सक्रियपणे भाग घेतला होता.त्याने अनेगुंडी ही आपली पहिली राजधानी म्हणून आणि नंतर विजयनगर ही दुसरी राजधानी म्हणून स्थापित केली.

पहिल्या दोन दशकांत, हरिहर प्रथमने तुंगभद्रा नदीच्या दक्षिणेकडे आपल्‌या साम्राज्याचा विस्तार केला आणि पूर्वपश्चिम समुद्रधिश्वर  ही उपाधी मिळवली. त्याने टप्प्याटप्प्याने कोकण आणि मलबार किनारपट्टीच्या प्रदेशांपर्यंत आपला विस्तार केला.

कालादगी पर्यंतचा विस्तार केला.उत्तर कर्नाटकातील (आजचे बागलकोट-बीजापूर भाग) प्रदेश जिंकण्यासाठी स्थानिक कदंब आणि इतर छोट्या राजवटींवर मोहीम राबवली. यात हरिहरांच्या भावंडांनी मरप्पा, कांपण  मदत केली. 

होयसळ राज्याच्या र्हासाचा फायदा घेऊन, हरिहर आणि बुक्का यांनी आपल्या नव्याने स्थापन केलेल्या राज्याचा विस्तार केला आणि अखेरीस १३४६ पर्यंत संपूर्ण होयसळ राज्य आपल्या नियंत्रणाखाली आणले.होयसळ साम्राज्य हे दक्षिण भारतातील एक प्रमुख हिंदू राजवंश होते. त्यांनी सुमारे ९५०–१३४६ ई.पर्यंत राज्य केले.

कन्ननूर  येथील युद्ध १३४२ ते १३४३ हे युद्ध होयसळ साम्राज्य आणि मदुराई सुलतानत यांच्यात झाले. हे दक्षिण भारतातील मध्ययुगीन इतिहासातील एक महत्वाचे आणि दुःखद युद्ध मानले जाते.

वीर बल्लाळ तृतीय यांच्या मृत्यूबाबत इब्न बतूताचे वर्णन उपलब्ध आहे .

इब्न बतूता स्वतः मदुराई शहरात उपस्थित होता जेव्हा कन्ननूर  येथील युद्धानंतर होयसळ राजा वीर बल्लाळ तृतीय (तेव्हा सुमारे ८० वर्षांचे) पकडले गेले.

त्याने प्रत्यक्ष पाहिलेल्या घटनेचे वर्णन असे आहे .

सुलतानाने बल्लाळ तृतीय यांना जिवंत पकडले.त्यांची कातडी काढली.कातडी भरून (stuffed with straw) केली.ही भरलेली कातडी मदुराई किल्ल्याच्या भिंतींवर किंवा खांबावर सार्वजनिक प्रदर्शन करण्यात आली इतर हिंदू राजांना इशारा म्हणून हा क्रूर कृत्य केले .

काही वर्णनांनुसार त्यांचे डोके देखील भिंतीवर लटकवले गेले होते.

इब्न बतूता याने मदुराई सुलतानाच्या अत्यंत क्रूर स्वभावाचे विस्तृत वर्णन केले आहे. 

हिंदू कैद्यांना जिवंत खांबांवर लटकणावे त्यांच्या पत्नी आणि मुलांना त्यांच्यासमोर मारणे.जंगल तोडताना कैद्यांना क्रूरपणे मारणे.

एका प्रसंगी सुलतान समोर बसलेल्या इब्न बतूताच्या डोळ्यादेखत एका हिंदू पुरुष, त्याची पत्नी आणि ७ वर्षांच्या मुलाचा शिरच्छेद केला गेला.

इब्न बतूता याने लिहिले की, “अशी क्रूरता मी इतर कोणत्याही राजाकडे पाहिली नाही.”

हरिहर प्रथम यांच्या निधनानंतर, त्यांचे बंधू बुक्का प्रथम हे संगम राजवंशाचे पाचवे सम्राट म्हणून सिंहासनावर बसले.

तिकडे तुघलकाकडे बंड होऊन बहमनी सत्ता नव्याने स्थापन झाली.विजयनगर आणि बहामनी सत्ता यात कायम संघर्ष होत राहिले 

फरिश्ता सारख्या मध्ययुगीन इतिहासकारांनी सांगितलेल्या लोकप्रिय आख्यायिकेवर बहमनी सत्ता स्थापन कथा आधारित आहे. आधुनिक इतिहासकार या कथेची पूर्णपणे पुष्टी करत नाहीत आणि अलाउद्दीन बहमन शाह यांच्या मूळ उत्पत्तीबाबत वेगवेगळे मतप्रवाह आहेत. तरीही बहमनी साम्राज्याच्या उदयाच्या कथांमध्ये ही आख्यायिका प्रसिद्ध आहे.

हसनचा जन्म १२९० साली अत्यंत साध्या-सरळ परिस्थितीत झाला असे सांगितले जाते. त्याच्या आयुष्यातील पहिल्या ३० वर्षांपर्यंत तो गंगू नावाच्या ब्राह्मणाच्या शेतात साधा शेतमजूर म्हणून काम करत होता.

हसन मेहनती आणि प्रामाणिक स्वभावाचा होता, त्यामुळे ब्राह्मण गंगूने त्याच्या कष्टाची दखल घेत त्याला एक छोटेसे शेत आणि दोन बैल भेट म्हणून दिले.

एके दिवशी आपल्या शेतात नांगर चालवत असताना हसनला एक प्राचीन सोन्याच्या नाण्यांचा साठा सापडला. त्याने ताबडतोब तो गंगू ब्राह्मणाकडे नेला. या गरीब मजुराच्या प्रामाणिकपणाने गंगू खूप प्रभावित झाला.

गंगू ब्राह्मण हा राजघराण्यातील ज्योतिषीही होता, त्यामुळे त्याने सुलतानाला हसनच्या प्रामाणिकपणाची माहिती दिली.

त्या काळचे सुलतान गियासुद्दीन तुगलक होते. त्यांनी हसनला बक्षीस म्हणून सैन्यात सेनाधिकारी बनवले आणि घोडदळात १०० घोड्यांचा अधिकारी म्हणून नेमले.

गंगू ज्योतिषी असल्याने, आपल्या एकेकाळच्या नोकराच्या पूर्णपणे बदललेल्या परिस्थिती पाहून त्याने हसनचा कुंडली घातला. कुंडलीत असे दिसले की, हसन एक दिवस राजा होईल.

ही माहिती लपवून न ठेवता गंगूने हसनला ही भविष्यवाणी सांगितली आणि त्याच्याकडून वचन घेतले की, जेव्हा तो राजा होईल तेव्हा तो गंगूचे नाव स्वीकारेल आणि त्याला आपल्या भविष्यातील राज्याचा वित्तमंत्री  बनवेल.

नंतर हसन हसन गंगू झाला. मुस्लिम इतिहासकारांनी त्याला ‘कंगोह’ (Kangoh) असेही उल्लेख केला आहे.हसनने आपल्या जुन्या मालकाला दिलेल्या वचनाचा सन्मान करण्यासाठी 'बहमन' हे नाव स्वीकारले, कारण 'ब्राह्मण' या शब्दाचा उच्चार पूर्वी आणि आजही अनेकदा 'बहमन' असाच केला जातो. फरिश्ता यांचा आग्रह आहे की, हसन हा एका निम्न-कुलीन अफगाण होता.


बुक्क-१ (१३५६ ते १३७७)

बुक्का प्रथमाच्या काळात विजयनगर साम्राज्य शक्तिशाली झाले आणि दक्षिण भारतात हिंदू वर्चस्व प्रस्थापित झाले.

अलाउद्दीन बहमन शाह यांचे कापय्या नायक आणि इतर नायकांशी युद्ध. त्यांनी काही किल्ले जिंकले आणि विजयनगरच्या सीमेपर्यंत छापे टाकले.मृत्युशय्येवर असताना, बहमन शाहने राजकुमार मुहम्मद यांना आपला वारस म्हणून घोषित केले मुहम्मद गादीवर आल्यावर, वारंगलहून तेलंगणावर राज्य करणाऱ्या कपयाने आणि नव्याने स्थापन झालेल्या विजयनगर साम्राज्यावर राज्य करणाऱ्या बुक्काने, कौलाचा प्रदेश वारंगलला आणि रायचूर दोआबचा प्रदेश विजयनगरला परत देण्याची मागणी नव्या सुलतानाकडे केली. 

रायचूर दोआब  या सुपीक प्रदेशावर नियंत्रण मिळवण्यासाठी दोघांचा रस होता.कृष्णा नदी आणि तुंगभद्रा नदी यांच्यामधील सुपीक, काळी मातीचा प्रदेश रायचूर दोआब ओळखला जाई .

बहमनी सुलतान मोहम्मद शाह प्रथम यांनी आडोनी किल्ल्यावर हल्ला करण्याची तयारी केली होती. याची माहिती मिळताच बुक्का राय प्रथम यांनी आडोनी किल्ल्याला आपले मुख्य तळ बनवले. त्यांनी आपल्या बहिणीच्या मुलाला  होजे मुल राय आडोनीचे संरक्षण सोपवले आणि स्वतः मोठ्या सेनेसह तुंगभद्रा नदीच्या दक्षिण काठावर तैनात झाले.

मोहम्मद शाह प्रथम यांनी मोठ्या सेनेसह (१५,००० घोडदळ आणि ५०,००० पायदळ) तुंगभद्रा नदी ओलांडली (सिरुगुप्पा जवळ). त्यांनी खान मुहम्मद यांच्या नेतृत्वाखाली पुढील तुकडी पाठवली (१०,००० घोडदळ, ३०,००० पायदळ आणि तोफखाना).

दोन्ही सेनांमध्ये कौथल तुंगभद्रा नदीजवळ  जवळ निर्णायक लढाई झाली.विजयनगर सेनेचे नेतृत्व  होजे मुल राय यांच्याकडे होते.

बहमनी सेनेच्या केंद्रात खान मुहम्मद,  मुसा खान आणि  इसा खान होते.

लढाई अतिशय भीषण होती. प्रारंभी विजयनगर सेनेने बहमनींच्या  मुसा खान आणि इसा खान यांना ठार केले. बहमनी सेना जवळजवळ पराभूत होत होती.

या निर्णायक क्षणी मोहम्मद शाह प्रथम स्वतः ३,००० ताज्या घोडदळासह आले. त्यामुळे बहमनी सेनेत नवीन उत्साह संचारला.

खान मुहम्मद यांचा हत्ती शेर-ए-शिकार याने विजयनगर सेनेच्या मध्यभागात घुसून मल्लिनाथ यांना गंभीर जखम केली. हातोहाती लढाई झाली. विजयनगर सेना पूर्णपणे पराभूत झाली आणि पळून गेली. युद्धानंतर बहमनींची लूटमार आणि नरसंहार केला .

विजयानंतर बहमनी सेनेने आडोनी भागात उरलेल्या विजयनगर सैनिकांचा बंदोबस्त केला.

नंतर मोहम्मद शाह प्रथम यांनी विजयनगर शहराकडे कूच केले. या मोहिमेदरम्यान बहमनी सेनेने विजयनगर प्रदेशात मोठ्या प्रमाणात लूटमार, जाळपोळ आणि नरसंहार केला.इतिहासकार फरिश्ता यांच्या मते, या युद्धात हिंदू बाजूचे ५ लाखांपर्यंत लोक मारले गेले गर्भवती स्त्रिया आणि लहान मुलांसह.बहमनी सेनेने क्रूरपणे हल्ला चढवला.फरिश्तानुसार, मोहम्मद शाहने “ काफिरांच्या वध” चा आदेश दिला.

बुक्का राय प्रथम यांनी वन्य आणि डोंगराळ भागातून गनिल्ला (छापामार) युद्धतंत्र वापरले. त्यांच्या सैनिकांनी बहमनी सेनेच्या पुरवठा मार्ग तोडले, छोट्या-छोट्या हल्ल्यांमधून त्रास दिला आणि बहमनी सेनेला सतत हैराण केले.

बहमनी सेनेत अन्न-पाण्याची टंचाई आणि थकवा निर्माण झाला. शेवटी मोहम्मद शाह प्रथमला माघार घ्यावी लागली.

शांतता स्थापित झाली. बुक्का राय प्रथम यांना काही प्रदेश गमावावे लागले किंवा वार्षिक कर द्यावा लागला. या युद्धानंतर १३६७ ते १३७५ पर्यंत दोन्ही बाजूंमध्ये काही वर्षे शांतता राहिली.

१३६६ च्या पराभवानंतर त्यांनी दक्षिणेकडे लक्ष केंद्रित केले.

त्यांनी दक्षिणेकडील छोट्या राजवटी आणि प्रदेश जिंकले.गोवा आणि कोकण भागात नियंत्रण मिळवले.पूर्वेकडे ओडिशा -गजपती च्या काही भागांवर छापे टाकले.श्रीलंका (जाफना राज्य) आणि मालाबार (केरळ) च्या राजांना कर देण्यास भाग पाडले.

मदुराई सुलतानाचा पराभव हा बुक्का राय प्रथम यांच्या काळातील सर्वात महत्वाचा आणि गौरवशाली विजय होता.

कुमारा कम्पण्णा बुक्का राय प्रथम यांचा मुलगा याने या मोहिमेचे नेतृत्व केले.सुमारे १३६५ ते १३७०/१३७१ ई. (

कम्पण्णाने प्रथम तोंडैमंडलम (आजचे उत्तर तामिळनाडू) जिंकले.नंतर मदुराई सुलतानत वर मोठी मोहीम राबवली.

शेवटचा मदुराई सुलतान अलाउद्दीन सिकंदर शाह  याला मदुराईच्या युद्धात पराभूत केले आणि शिरच्छेद केला.

मदुराई सुलतानतचा पूर्ण अंत झाला .विजयनगर साम्राज्याने रामेश्वरम् पर्यंत दक्षिणेकडे विस्तार केला.

कम्पण्णाने मदुराईतील नष्ट झालेल्या मंदिरांचे (मीनाक्षी मंदिर, श्रीरंगम इ.) जीर्णोद्धार केले. हिंदू धर्म आणि मंदिर संस्कृतीचे पुनरुज्जीवन केले.

या विजयाचे वर्णन कम्पण्णाची पत्नी गंगादेवी यांनी मधुरा विजयम् या संस्कृत महाकाव्यात केले आहे. यात मदुराई सुलतानांच्या अत्याचारांचे आणि विजयनगरच्या विजयाचे सुंदर वर्णन आहे.

बुक्का राय प्रथम यांचा राज्यकाल १३५६ ते १३७७ ई. पर्यंत होता . ते विजयनगर साम्राज्याचे दुसरे सम्राट होते आणि संगम घराण्याचे प्रमुख शासक मानले जातात.

Friday, March 27, 2026

हंपीचा उगम (हंपी इतिहास -१) History of Hampi -1

हंपीचा उगम


हंपीविषयक पौराणिक कथाही सांगितल्या जातात .तेथील प्रसिद्ध विरुपाक्ष मंदिराच्या तीर्थक्षेत्र माहात्म्यामुळे!!

**पौराणिक

हम्पी हे नाव तुंगभद्रा नदीच्या 'पम्पा' या प्राचीन नावावरून आले आहे . तसेच, पम्पा ही सृष्टिकर्ता देव ब्रह्मदेवाची कन्या होती. ती संहारक देव शिवाची एकनिष्ठ भक्त होती. तिच्या निष्ठेने प्रभावित होऊन शिवाने तिला एक वरदान दिले आणि तिने त्याच्याशी विवाह करण्याचे ठरवले! अशाप्रकारे ते ठिकाण पम्पाक्षेत्र (पम्पाची भूमी) आणि शिव पम्पापती (पम्पाचा पती) म्हणून ओळखले जाऊ लागले.

पौराणिक कथेनुसार, हंपीमधील हेमाकुटा टेकडीवर शिवाने पंपाशी विवाह करण्यापूर्वी तपश्चर्या केली होती. कामदेवा पंपा शिवांना मिळावे म्हणून कामदेव (मन्मथ) याने शिवांच्या ध्यानात व्यत्यय आणला.

शिव क्रोधित झाले आणि त्यांनी आपल्या तीसऱ्या अग्निमय डोळ्याने कामदेवाला भस्म केले. त्यामुळे शिवाचा क्रोध भडकला. आपल्या क्रोधासाठी प्रसिद्ध असलेल्या शिवाने आपल्या तिसऱ्या अशा अग्निमय डोळ्याने कामाला जाळून टाकले. कामदेवाची पत्नी आणि कामदेवाची देवी रतीने शिवाकडे दयेची याचना केली. शिवाने कामाला जीवन परत दिले, परंतु केवळ एक पात्र म्हणून, भौतिक अस्तित्व म्हणून नाही.त्यामुळे पार्वतीने-पंपाने पुन्हा उग्र तपश्चर्या करत शिवाला प्रसन्न करून घेतले .

शिवाचा पंपा हिच्याशी विवाह झाल्यावर स्वर्गातील देवांनी त्या जागेवर सोन्याचा वर्षाव केला. हम्पीमधील या टेकडीला 'हेमाकुटा' म्हणतात, ज्याचा शब्दशः अर्थ 'सोन्याचा ढिगारा' असा होतो.

आजही वार्षिक विवाह सोहळा आणि वाग्दान हे हम्पीमधील महत्त्वाचे सण आहेत . कालांतराने, येथे शिव विरुपाक्ष म्हणून अधिक लोकप्रिय झाले. विरुपाक्ष, शिवाचा एक अवतार, याचा शब्दशः अर्थ 'तिरकस डोळा असलेला' असा होतो. यावरून शिवाला तीन डोळे आहेत हे सूचित होते. जेव्हा ते संहार करतात, तेव्हा त्यांच्या कपाळावरील तिसरा अग्निमय डोळा उघडतो .७वी शतक मध्ये बादामी चालुक्य राजवंशाच्या काळात पुलकेशी द्वितीय यांच्या काळात छोट्या मंदिर स्वरूपात बांधले गेले.९व्या आणि १०व्या शतकातील शिलालेखांमध्ये विरुपाक्ष स्वामीचा उल्लेख आढळतो.

चालुक्य आणि होयसळ काळात (८वे ते १४वे शतक) काही जोडणी आणि विस्तार झाले. यात उप-मंदिरे, मंडप आणि काही संरचना समाविष्ट आहेत.

मंदिर सुरुवातीला फक्त एक छोटे पूजा स्थळ होते, ज्याभोवती पंपा देवी  यांचीही पूजा होत असे.१५ व्या शतकात देवराय आणि कृष्णदेवराय यांच्याकडून मंदिर विस्तार झाला .

कन्नड भाषेत पंपा → हम्पा → हम्पे झाले. इंग्रजीत Hampi म्हणून प्रसिद्ध.

हम्पी ही किष्किंधा वानर राज्य मानली जाते. येथे बाली-सुग्रीव,अंजनाद्री डोंगर हनुमान जन्मस्थळ यांच्याशी संबंधित स्थळे आहेत .

**ऐतिहासिक काळ 

विजयनगर साम्राज्याआधी इथे विविध राजवटी होत्या 

मौर्य साम्राज्य अशोक काळ, हा तिसरे शतक ई.पू.बेळगाव जिल्ह्यात होते अशोकाच्या शिलालेखांचे पुरावे मिळाले आहेत, म्हणजे हम्पीचा परिसर मौर्य साम्राज्यात समाविष्ट होता.

मध्ययुगीन काळ काळात 

*बदामी चालुक्य (६–८वे शतक)-येथे पंपापुर म्हणून उल्लेख.

*कल्याण चालुक्य (१०वे शतक)-धार्मिक आणि शैक्षणिक केंद्र म्हणून विकसित. विरुपाक्ष मंदिराला जमीन दान दिल्याचे शिलालेख.

*होयसळ साम्राज्य (१२वे–१४वे शतक)-हम्पीला दुसरे राजवाडे म्हणून वापर. एका होयसळ राजाला हम्पेय ओडेय (हम्पीचा स्वामी) म्हटले जाते. दुर्गा, हम्पादेवी आणि शिव मंदिरे बांधली.

*कंपिली राज्य (१४वे शतक सुरुवात)-तुंगभद्रा नदीजवळील छोटेसे स्वतंत्र हिंदू राज्य होते.

 तिकडे उत्तर भारतात  परकीय आक्रमणांचा जोर १००१-१४३० पर्यंत हाहाकार माजवत होता .

इ.स. १००१ मध्ये, त्यांचे महान नेते गझनी महमूद यांच्या नेतृत्वाखाली मुहम्मदींनी वायव्य सीमेवरून भारतात पहिले आक्रमण केले. त्यांनी प्रथम पंजाबच्या मैदानी प्रदेशावर, नंतर मुलतानवर आणि त्यानंतर इतर ठिकाणी आक्रमण केले. वर्षानुवर्षे ते पुढे सरकत आणि पुन्हा मागे हटत असत

* १०२१ मध्ये ते कलिंग येथे होते.१०२३ मध्ये काठियावाडमध्ये.परंतु कोणत्याही परिस्थितीत ते देशावर आपले पाय घट्ट रोवू शकले नाहीत. तथापि, त्यानंतर एकापाठोपाठ एक आक्रमणे झाली आणि दोन शतकांनंतर मुहम्मदी दिल्लीत दृढपणे आणि कायमस्वरूपी स्थापित झाले. एकापाठोपाठ एक युद्धे होत गेली आणि त्या काळापासून उत्तर भारताला विश्रांती मिळाली नाही. 

*तेराव्या शतकाच्या अखेरीस मुहम्मदींनी दक्षिणेकडे दख्खनच्या दिशेने पुढे सरकण्यास सुरुवात केली. १२९३ मध्ये दिल्लीच्या राजाचा पुतण्या अलाउद्दीन खिलजीने देवगिरी जिंकली. चार वर्षांनंतर गुजरातवर हल्ला झाला. १३०३ मध्ये वारंगल जिंकण्याचा प्रयत्न करण्यात आला. 

*१३०६ मध्ये देवगिरीवर नवीन मोहीम काढण्यात आली. १३०९ मध्ये प्रसिद्ध सेनापती मलिक काफूरने प्रचंड सैन्यासह दख्खनमध्ये प्रवेश केला आणि वारंगल जिंकले. १३१० मध्ये होयसळ बल्लळांची जुनी राजधानी द्वारसमुद्र ताब्यात घेण्यात आली आणि मलिक काफूर मलबार किनाऱ्यावर गेला जिथे त्याने एक मशीद बांधली आणि नंतर प्रचंड लूट घेऊन आपल्या स्वामीकडे परत आला.

*१३१२ मध्ये पुन्हा लढाई झाली. सहा वर्षांनंतर दिल्लीच्या मुबारकाने देवगिरीवर स्वारी केली आणि तेथील दुर्दैवी राजकुमार हरिपाला देव याला निर्दयपणे जिवंतपणी सोलून काढले व त्याचे शीर स्वतःच्याच शहराच्या वेशीवर उभारले. १३२३ मध्ये वारंगलचा पाडाव झाला.

 विंध्य पर्वतरांगांपर्यंतचा संपूर्ण उत्तर भारत मुस्लिमांच्या घट्ट अधिपत्याखाली होता, तर त्याच धर्माच्या अनुयायांनी दख्खन पादाक्रांत केले होते आणि दक्षिणेलाही त्याच भवितव्याची धमकी देत ​​होते. कृष्णा नदीच्या दक्षिणेकडील संपूर्ण प्रदेश अजूनही हिंदूंच्या वर्चस्वाखाली होता,

 *१३२५ मध्ये दिल्लीच्या मुहम्मद तघलकच्या राज्यारोहणाने परिस्थिती आणखीच बिघडली. त्याच्या विलक्षण कारवायांच्या अद्भुत कथा द्वीपकल्पातील रहिवाशांमध्ये पसरल्या होत्या आणि त्याची असहिष्णुता, महत्त्वाकांक्षा व क्रूरता यांना जणू काही सीमाच उरली नव्हती.हिंदू प्रांतांचा विनाश आणि विध्वंस; त्यांच्या प्राचीन राजघराण्यांचा नाश, त्यांच्या धर्माचा, त्यांच्या मंदिरांचा, त्यांच्या शहरांचा विध्वंस. दक्षिणेकडील रहिवाशांना सर्वात प्रिय असलेले सर्व काही पतनाच्या उंबरठ्यावर डगमगत असल्याचे दिसत होते.

***अचानक, सुमारे इसवी सन १३४४ च्या सुमारास, परकीय आक्रमणांच्या या लाटेला आळा बसला आणि त्यानंतर विरोधाची एक भक्कम भिंत उभी राहिली; आणि २५० वर्षांसाठी दक्षिण भारत वाचला.***

हा अडथळा लहान हिंदू राज्यांच्या एकत्रित प्रयत्नांमुळे निर्माण झाला होता .त्यांपैकी दोन, वारंगल आणि द्वारसमुद्र, आधीच पराभूत झाल्यामुळे बहुधा फारसा आत्मविश्वास नसलेली होती. आणि तिसरे म्हणजे अनेगुंडीचे छोटेसे संस्थान. ही भक्कम भिंत म्हणजे अनेगुंडीचे विजयनगरच्या महान साम्राज्यात झालेले रूपांतर. या घराण्याच्या राजांपुढे दक्षिणेकडील सर्व राष्ट्रे शरण गेली.

मध्यभागी तुंगभद्रा नदीच्या उत्तर तीरावर, सुमारे १३३० साली अनेगुंडी नावाचे एक तटबंदीयुक्त शहर होते, जे आपल्या इतिहासातील 'नागुंडीम' म्हणून ओळखले जाते. हे शहर परिसरातील एका लहानशा राज्याच्या मालकीच्या सरदारांच्या कुटुंबाचे निवासस्थान होते. त्यांनी पूर्वीच्या काळात,त्या प्रदेशाला व्यापणाऱ्या ग्रॅनाइटच्या उंच टेकड्यांचा फायदा घेऊन, नदीच्या काठावर एक मजबूत किल्ला बांधला होता. अनेक मैलांच्या परिसरात नदी कुठेही ओलांडता येत नसली तरी, ती वर्षभरातील सर्व ऋतूंमध्ये वाहत्या पाण्याने भरलेली असायची आणि पुराच्या वेळी तिच्या अरुंद पात्रातून एक खवळलेला, वेगाने वाहणारा प्रवाह तयार व्हायचा, ज्यात अनेक ठिकाणी धोकादायक धबधबे होते. परंतु ते बहुधा होयसाला बल्लालांचे मांडलिक असावेत. 

नुनिझच्या इतिवृत्तात विजयनगरच्या सम्राटांनी नंतर इतकी व्यापक झालेली सत्ता कशी मिळवण्यास सुरुवात केली याचे निश्चित वर्णन आहे. 

त्याच्या मते, दिल्लीच्या मुहम्मद तघलकने गुजरात जिंकल्यानंतर, दखन बालाघाट, म्हणजेच पश्चिम घाटाच्या वरील उंच प्रदेशातून दक्षिणेकडे कूच केली आणि १३३६ सालाच्या थोडे आधी अनेगुंडी शहर आणि किल्ला ताब्यात घेतला. तेथील प्रमुखाला त्याच्या कुटुंबातील सर्व सदस्यांसह ठार मारण्यात आले. एका प्रतिनिधीमार्फत या प्रदेशावर राज्य करण्याचा अयशस्वी प्रयत्न केल्यानंतर, मुहम्मदने राज्याच्या प्रमुखपदी बढती दिली. 

नुनिझ ज्याला 'देवा राया' किंवा 'हरिहर देव पहिला' यावरून 'देवराव' म्हणतात, त्या व्यक्तीला प्रमुखपदी बसवले. या नवीन प्रमुखाने महान धर्मशिक्षक माधव यांच्या मदतीने, अनेगुंडीच्या समोर नदीच्या दक्षिण तीरावर विजयनगर शहराची स्थापना केली आणि तेथे आपले निवासस्थान बनवले. त्याने शहाणपणाने असा विचार केला की, आपल्या आणि सतत हल्ले करणाऱ्या मुस्लिमांच्या मध्ये नदीला ठेवल्यास, तो स्वतःला आणि आपल्या लोकांना पूर्वीपेक्षा अधिक सुरक्षित स्थितीत स्थापित करू शकेल. त्याच्यानंतर 'बुकाराओ' (बुक्का) नावाचा एक व्यक्ती गादीवर आला, ज्याने सदतीस वर्षे राज्य केले आणि त्यानंतरचा राजा त्याचा मुलगा, 'पुरोयेरे देव' (हरिहर देव दुसरा) होता.

हरिहर पहिला आणि बुक्का हे पहिले दोन राजे होते आणि ते भाऊ होते. इब्न बतूता, जो १३३३ ते १३४२ पर्यंत भारतात होता, असे नमूद करतो की त्याच्या काळातही पश्चिम किनारपट्टीवरील एक मुस्लिम सरदार हरिहर प्रथम याच्या अधिपत्याखाली होता, ज्याला तो 'हरैब' किंवा 'हरिब' म्हणतो, जे राजाच्या नावाचे दुसरे रूप 'हरियप्पा' वरून आले आहे; तर शंभर वर्षांनंतर, पर्शियाचा राजदूत अब्दुर रज्जाक आपल्याला सांगतो की, विजयनगरचा राजा तेव्हा संपूर्ण दक्षिण भारताचा, एका समुद्रापासून दुसऱ्या समुद्रापर्यंत आणि दख्खनपासून केप कोमोरिनपर्यंत स्वामी होता 

जुनी दक्षिणेकडील राज्ये  सर्वसाधारणपणे नवीन राजेशाहीच्या शासनाला शांततेने शरण गेली असे दिसतेआणि अशाप्रकारे झपाट्याने ते छोटे राज्य एका साम्राज्यात रूपांतरित झाले आणि त्या राज्याचा विस्तार होऊन त्याचे साम्राज्य बनले. मुहम्मदी लोकांमध्ये झालेल्या यादवी युद्ध आणि बंडांमुळे हरिहरा आणि बुक्का यांना त्यांच्या कार्यात मदत झाली.

*मुहम्मद तघलाकच्या जुलूम आणि अत्याचारांना कंटाळून १३४७ मध्ये दखान लोकांनी बंड केले आणि काही काळासाठी बहमनींचे स्वतंत्र राज्य भक्कमपणे स्थापित झाले.

**एके दिवशी तो राया -राजा तुंगभद्रा नदीच्या दक्षिणेकडील डोंगरांमध्ये शिकार करत होता. तेव्हा एक ससा त्याच्या कुत्र्यांपासून पळण्याऐवजी उलट त्यांच्यावर धावून गेला आणि त्यांना चावू लागला. हा चमत्कार पाहून राजा आश्चर्यचकित झाला.

शिकार सोडून तो ध्यानमग्न अवस्थेत घरी परतत असताना, नदीकिनारी त्याची भेट माधवाचार्य/विद्यारण ऋषींशी झाली. 

विद्यारण्य स्वामींनी राजाला सल्ला दिला की, याच ठिकाणी एक शहर वसवा. राजाने त्यांचा सल्ला मानला. त्याच दिवशी त्याने घरांचे बांधकाम सुरू केले आणि शहराभोवती कुंपण घातले. नंतर तो  अनेगुंडी सोडून नवीन शहरात राहायला गेला. लवकरच हे शहर लोकांनी भरले.

राजाने या नवीन शहराचे नाव विद्याजुन ठेवले, कारण ज्या तपस्व्याने शहर बांधण्याचा सल्ला दिला होता, तो स्वतःला असे म्हणवत असे.

अशा प्रकारे, इ.स. १३३६ च्या सुमारास हम्पीतील विजयनगर या महान शहराचा उदय झाला, जे पुढे जगप्रसिद्ध आणि अत्यंत भव्य ठरले.

इतर नावे:विजयनगर -विजयाचे शहर,विद्यानगर -ज्ञानाचे शहर विद्यारण्य स्वामींमुळे. भास्कर क्षेत्र, हम्पे.


संदर्भ-Robert Sewell -“A Forgotten Empire: Vijayanagar – A Contribution to the History of India”

Thursday, March 26, 2026

हंपी 1-हजारा राम मंदिर आणि कोदंडराम मंदिर

 हंपी लेखमालिकेची सुरुवात हंपी इतिहासाने व्हायला पाहिजे .पण आज रामनवमी निमित्त प्रभू राम यांना अर्पित हंपीमधील हजारा राम मंदिर आणि कोदंडराम मंदिर विषयी सांगते .



हजाराराम मंदिर १५व्या शतकाच्या सुरुवातीला सुमारे १४३०-१४४० च्या दरम्यान विजयनगर साम्राज्याच्या राजा देवराय द्वितीय यांनी बांधले. काही ठिकाणी देवराय प्रथमचा उल्लेख येतो, पण बहुतेक विश्वसनीय इतिहासकार आणि संदर्भांनुसार देवराय द्वितीय यांचेच श्रेय दिले जाते.

हे मंदिर विजयनगर साम्राज्याच्या राजधानी हम्पी येथील राजवाडा परिसर म्हणजेच रॉयल इनक्लासार Royal Enclosure मध्ये आहे. हे राजघराण्याचे खासगी पूजा स्थळ होते. सामान्य लोकांसाठी नव्हते, फक्त राजा, राण्या आणि राजकुटुंबीयांसाठी होते.

“हजारा राम” म्हणजे “हजार राम”. मंदिराच्या बाहेरील भिंतींवर रामायणातील सुमारे हजारो दृश्ये कोरलेली आहेत.पण काही शिलालेखांत याचा उल्लेख 'रामचंद्र मंदिर' असाच आहे 


 रामाच्या जीवनाची संपूर्ण कथा जन्म, सीतास्वयंवर, वनवास, सीताहरण, राम-रावण युद्ध, राज्याभिषेक  दगडात “कॉमिक स्ट्रीप” सारखी क्रमवार कोरलेली आहे. यामुळे हे मंदिर “दगडात कोरलेली रामायण” म्हणून प्रसिद्ध आहे.

ही नक्षी बालकांडापासून युद्धकांडापर्यंत जवळजवळ सर्व घटना कव्हर करतात.

**पुत्रकामेष्टी यज्ञ- दशरथ राजा यज्ञ करताना, यज्ञातील पावित्र्यपूर्ण पदार्थ तीन राण्यांना दिल्याचे दृश्य.

**राम, लक्ष्मण, भरत, शत्रुघ्न यांचा जन्म.

**अहल्या उद्धार 

**सीतास्वयंवर-रामाने शिवधनुष्य तोडल्याचे सुंदर दृश्य.

**वनवास -राम-सीता-लक्ष्मण वनात जाणे.

**श्रावण बाळाची  कथा -रामायणाची मूळ कारणे दाखवणारी ४ स्वतंत्र पॅनेल्स 

**मारीच हरण -सुवर्णमृगाचा भ्रम ,आणि रामाकडून मारीच वध 

**सीताहरण आणि जटायूचा-रावणाचा संघर्ष.

**वालि-सुग्रीव युद्ध -रामाने ७ वृक्ष भेदून बाण मारल्याचे दृश्य.

**हनुमानाची लंका यात्रा -हनुमानाने शेपूटाने सिंहासन उंच केल्याचे, अशोकवाटिकेत सीतेशी भेट, “सीता राम” संदेश.

**राम-रावण युद्ध - युद्धाचे अनेक थरारक दृश्ये, सेना, रथ, अस्त्र-शस्त्रे.

**राम राज्याभिषेक - विजयानंतर रामाचे राज्याभिषेक.

**सीता वाल्मिकी आश्रमात जाते 

**लव कुश -लक्ष्मण संघर्ष 

















याशिवाय काही ठिकाणी कृष्ण लीला बालकृष्ण, कालीयमर्दन, गजेंद्रमोक्ष आणि विष्णूच्या अवतारांचे छोटे दृश्य देखील आहेत.

मंदिराच्या मुख्य मंडप  मध्ये चार खास खांब आहेत.हे खांब काळ्या पॉलिश केलेल्या दगडाचे आहेत. दगड इतका चमकदार पॉलिश केलेला आहे की, मंदिराच्या अंधुक प्रकाशात ते खूप सुंदर आणि चमकदार दिसतात.ह्यासाठी काळा दगड खास दुसरीकडून आणला आहे.

या खांबावर होयसळ शैलीचा प्रभाव स्पष्ट दिसतो.प्रत्येक खांबाच्या चारही बाजूंना ३ ते ५ स्तरांमध्ये छोट्या-छोट्या नक्षी कोरलेल्या आहेत. एकूण चार खांबांवर अनेक देव-देवतांच्या मूर्ती आणि दृश्ये आहेत.

राम, लक्ष्मण आणि सीता: सर्वात प्रसिद्ध नक्षी. राम धनुष्य-बाण घेऊन, सीता कमळ घेऊन आणि लक्ष्मण सोबत उभे असलेले दृश्य. ते मकर तोरण मध्ये कोरलेले असते.विष्णूच्या विविध रूपांचे दर्शन जसे राम, लक्ष्मण, लक्ष्मी-हयग्रीव, कल्की अवतार, इतर दशावतार. हनुमान आणि गणेशाची सुंदर मूर्ती महिषासुरमर्दिनी दुर्गा, शिव-पार्वती, कृष्ण लीला ,काही खांबांवर २४ विष्णू रूपे दाखवली आहेत.

मंदिर उभारताना सुरुवातीला गर्भगृह आणि साधा हॉल होता. नंतर १६व्या शतकाच्या सुरुवातीला खुला पोर्च आणि हे सुंदर चार खांब जोडण्यात आले. हे खांब राजघराण्याच्या खासगी पूजेसाठी बनवले गेले असावेत, म्हणून त्यात देवतांच्या रूपांची समृद्धी आहे.

बाहेरील भिंती पूर्णपणे रामायणाच्या कथांनी भरलेल्या आहेत. रथांची मिरवणूक, युद्धाचे दृश्ये, प्राणी-पक्षी, नृत्य इत्यादी नक्षी असे भव्य १०-१२ -फूट उंच आणि २० मीटर रुंद पॅनल आहे आहेत.


कोदंडराम मंदिर 



हे मंदिर तुंगभद्रा नदीच्या किनाऱ्यावर आहे, चक्रतीर्थ नावाच्या पवित्र स्नानघाटासमोर काही पायऱ्या चंदन वर गेल्यावर आहे.विरूपाक्ष बाजाराच्या शेवटी, पूर्वेकडे आहे.गर्भगृहात एका एका मोठ्या नैसर्गिक खडकातून कोरलेल्या राम, सीता आणि लक्ष्मण यांच्या उंच सुमारे १५ फूट -मूर्ती आहेत.

राम धनुष्य म्हणजेच कोदंड धरलेल्या मुद्रेत आहेत, म्हणून नाव कोदंडराम- धनुष्यधारी राम.

काही कथेनुसार सुग्रीवही रामासमोर वाकलेला दाखवला आहे.रामायण कथेनुसार हे ठिकाण किष्किंधा राज्याशी जोडलेले आहे:

भगवान राम सीतेला शोधत हम्पी -किष्किंधाप्रदेशात आले.सुग्रीवाने वालीशी युद्ध करण्यासाठी रामाची मदत मागितली.रामाने वालीला मारले आणि लक्ष्मणाने सुग्रीवाला किष्किंधेचा राजा म्हणून अभिषेक केला.या घटनेच्या स्मरणार्थ हे मंदिर बांधले गेले असल्याचे मानले जाते.काही स्थानिक कथांनुसार रामाने सुग्रीवाला राज्याभिषेक केल्याचे ठिकाण हे आहे.तर सुग्रिव याने ही मूर्ती बनवून घेतल्याची धारणा आहे .

Thursday, March 12, 2026

शेंगोळे



कुळीथ खर तर उष्ण असल्यामुळे हिवाळ्यात कुळीथ ,कुळीथ पीठ वापरून याचे पदार्थ तयार करतात.पण मागे सांगितल्याप्रमाणे #शेंगोळे खूप आवडतात .एका कृषिप्रदर्शनात तयार शेंगोळे -कुळीथ पीठ विकत घेतले.त्यात आधीच गव्हाचे पीठ लसूण ,तीळ ,तिखट ,मीठ हे घातलेले होते.आज मी दुसऱ्यांदा शेंगोळे तयार केले .कुळीथ पीठ थोडं जड असतं, त्यामुळे जास्त तेल घालून मळल्यास शेंगोळे चांगले फुटतात
कुळीथ पीठ-अर्धा कप. पीठ चिकट होत असेल तर गव्हाचे पीठ किंवा ज्वारीचे पीठ २ ते ४ टेबलस्पून
कांदा-१
टोमॅटो-१
लसूण पाकळ्या १०
हिरव्या मिरच्या ४
कोथिंबीर १/४ कप
जीरे १ टीस्पून
ओवा १ टीस्पून
हळद १/२ टीस्पून
मीठ चवीनुसार
तेल २-३ टेबलस्पून (पीठात घालायला)
फोडणीसाठी
तेल ४ टेबलस्पून
मोहरी १ टीस्पून
हिंग १/४ टीस्पून
सुक्या लाल मिरच्या २
पाणी – ग्रेव्ही साठी गरजेनुसार जास्त-कमी
कृती
मसाला वाटून घ्या
लसूण + हिरव्या मिरच्या + जीरे + थोडी कोथिंबीर + थोडं मीठ एकत्र बारीक वाटून घ्या.परतलेला कांदा,टोमॅटो यांचीही ग्रेव्ही यात एकत्र करा.
एका परातीमध्ये कुळीथ पीठ घ्या.त्यात ओवा,तीळ जिरे आणि २ चमचे तेल टाकत हळूहळू थोडं-थोडं गरम पाणी घालून मध्यम घट्ट पीठ मळा.
जरा घट्टच मळा .पण चिकट नको.५ मिनिटं चांगलं मळून घ्या. झाकण ठेवून १० मिनिटं राहू द्या.
शेंगोळे बनवा
हाताला थोडं तेल लावा.पीठाचा छोटा गोळा घेऊन बोटांनी लांबट, लहान लहान तुकडे करून वळा.ट्रेडिशनल पद्धतीत चकलीच्या सोऱ्यातून किंवा हाताने लांब लांब करून बनवतात, जाडाई बोटाएवढी ठेवा.
एका मोठ्या भांड्यात ४-५ कप पाणी उकळायला ठेवा.थोडं मीठ आणि १/२ टीस्पून तेल टाका.उकळी आल्यावर शेंगोळे हळूहळू सोडा शेंगोळे ८-१२ मिनिटं शिजवा ते वर तरंगायला लागतील आणि चांगले फुगतील.
दुसऱ्या पॅनमध्ये तेल गरम करा. मोहरी फोडणी हिंग सुक्या लाल मिरच्या ,ग्रेव्ही टाकत परतून घ्या.उकळलेले शेंगोळे यात सोडा .२-३ मिनिटं शिजवून गॅस बंद करा.
गरमागरम शेंगोळे वाटीत काढा, वरून कोथिंबीर टाका.
ताक, कोथिंबीरची चटणी किंवा लिंबू पिळून खाल्ल्यास मजा येते!
कुळीथ पीठ (हुलगा पीठ किंवा horse gram flour) हे Macrotyloma uniflorum या वनस्पतीपासून तयार केले जाते. हे पीक भारतातील प्राचीन काळापासून लागवडीत आहे आणि त्याचा इतिहास खूप जुना आहे.कुळीथ हे दक्षिण आशियातील उष्णकटिबंधीय भागातील मूळचे पीक आहे, मुख्यतः भारत हे त्याचे केंद्र मानले जाते.पुरातत्वीय पुराव्यानुसार, भारतात कुळीथाचे अवशेष इ.स.पू. २५०० ते २००० पासून सापडले आहेत. हे प्राचीन भारतातील प्रमुख पिकांपैकी एक होते.
भारतातील दक्षिणेकडील प्रायद्वीप( Peninsular India) आणि पश्चिम भारत (उदा. सौराष्ट्र) येथे स्वतंत्रपणे पिकवले जाण्याची शक्यता आहे. काही अभ्यासानुसार, उत्तर-पश्चिम भारतात सुमारे ४००० वर्षांपूर्वी आणि दक्षिण भारतात ३५०० वर्षांपूर्वी स्वतंत्र डोमेस्टिकेशन झाले.
वैदिक काळापासून कुळीथाचा उल्लेख आहे. आयुर्वेदात (अष्टांग संग्रह, सुश्रुत संहिता इ.) त्याचे औषधी गुणधर्म सांगितले आहेत – उष्ण, तुरट, मूत्रल, कफघ्न इत्यादी. ते जनावरांच्या खाद्यासाठी (घोड्यांसाठी विशेष) आणि माणसांच्या आहारासाठी वापरले जायचे, म्हणून इंग्रजीत "horse gram" हे नाव पडले.
महाराष्ट्रात कुळीथ हे गावरान आणि पारंपरिक पीक आहे, विशेषतः कोकण, पश्चिम महाराष्ट्र, विदर्भ आणि डोंगराळ भागात.
खरीप किंवा रब्बी पेरले जाते. माळरान, हलकी-मध्यम जमिनीत चांगले येते आणि कमी पावसात)ही टिकते .म्हणून दुष्काळप्रतिरोधक पीक.
महाराष्ट्रात ते हुलगा / हुलगे / कुळीथ म्हणून ओळखले जाते. कोकण आणि मालवण भागात कुळीथ पीठ जात्यावर दळून पिठलं, शेंगोळे, थालीपीठ, उसळ इत्यादी पारंपरिक पदार्थ बनवले जातात.
हिवाळ्यात शरीर गरम ठेवण्यासाठी, कंबरदुखी, सर्दी-खोकला, मुतखडा, मधुमेह इत्यादींसाठी वापरले जाते. गरीब लोकांचे मुख्य कडधान्य म्हणून ओळखले गेले, पण आज पौष्टिकतेमुळे शहरातही लोकप्रिय झाले आहे.
भारतात मुख्य उत्पादक राज्ये: कर्नाटक, आंध्र प्रदेश, तमिळनाडू, ओडिशा, महाराष्ट्र, छत्तीसगढ इ.महाराष्ट्रात रत्नागिरी, कोकण भागात भातानंतर रब्बी म्हणून लागवड वाढली आहे.हे क्लायमेट रेसिलिएंट हवामान बदल सहन करणारे पीक आहे, कमी पाणी आणि कमी सुपीक जमिनीतही चांगले येते.
कुळीथ पीठाचा इतिहास हजारो वर्षांचा आहे – प्राचीन काळापासून आजपर्यंत ते आरोग्य, अन्न आणि शेतीत महत्त्वाचे राहिले आहे. प्राचीन भारतीय संस्कृतीत ते "poor man's food" नव्हे तर "powerful medicine and staple" होते! 😊